эўразія

я ніколі не мог зразумець людзей, якія праклённа сумуюць па краху Савецкай сістэмы. У гэтых людзей якая та манная каша ў галаве і добра калі б усе аргументы зводзіліся да саміх ідэй камунізма і сацыялізма, дык не - ўсе вяртаюцца ў былыя часы Савецкага Саюза і прыватнай настальгіі па маладосці. Гэтая дэмагогія пра былое і пра парадак, у якую ўключаюцца нават маладыя людзі. Хлапок ім па шчокам. і хлапок мне па вуснах.

я лічу, што нам усім трэба прыняць душ на кастрычцніцкай плошчы з халоднай і гарачай вадой, без лозунгаў і дэманстрацый. тыя хто заўжды за, і тыя хто супраць, і хто ня ведае і проста памыцца ўсім разам. і каб кожны прынес мыла. і каб не было ніякіх галасоў, аніякіх гукаў машын. а толькі гук вады з тысячаў душавых кранаў. і каб уздымалася сонца. і каб людзі цёрлі адзін аднаму спіны ціха і старанна адмываючы адзін аднаго ад сораму і ад няведання, і ад страхаў. А потым усе так жа ціха разышліся па сваіх хатах чыстыя і непакорныя і каб той, хто ніколі не плакаў - пачаў плакаць, а той што плача заўжды -  больш не захацеў бы.

ну вось я стаю перад гэтай сцяной. падымаю галаву і бачу там тысячу зораў.
хоць бы людзі не пачылі будаваць сцены ў нябёсах.

сумаваць і не сумаваць. не бачыць хмары. не задаваць пытанняў. не адказваць на іх. трошачкі трэсці фотакамеру. казаць. слухаць. тэлефанваць. парты. паром. спаць.

мне здаецца з мяне быў бы добры рыбак, а калі не, дык паляўнічы. вакол  халодная вада. але вельмі цёплае паветра. я знікаю.

накірунак. валасы.
я б можа быць многа сказаў. і можа быць пачуў бы яшчэ болей. тое, што было каштоўным працягвае быць каштоўным. проста валасы становяцца танчэй і гэты няспынны дождж

моўчкі.
шажок за шажком.
 з адной станцыі метро да іншай.
     пабываў я нарэшце ў музэях сучаснага мастацтва.
MUMOK/ maria lassnig.